Лариса Марданова

 

 

•••> Л. Марданова. Азькыл


 


* * *

Одӥг нунал коть инмаръёс кадь улысал...
Ӝуатыса ваньзэ яратонлэн пӧсь тылӝуаз,
Инсьӧръёсы, мукет дуннеосы лобылысал...
Отын, тодско, та улонлэн шӧмыз аслаз.

Мыным со тунсыко ӧвӧл. – Тырмиз татын. –
Адӟо мон Кулонэз. Кыӵе со? Сьӧд? Тӧдьы? Лемлет?
Пырадӟиськись? Я пӧсь сутӥсь? Оло, салкым?
Ӧвӧл, со ваньмыз луыны кулэ мукет!

Лулы лобӟоз мукет дуннеостӥ. Адӟоз,
Кыӵе со Вордӥськон. Потоз на утчамез Вӧтэз.
Мукет шӧмын Шӧдон но пыӵамын луоз.
Соку гинэ мон валало пегӟись Уртэз.

Сузен-сузен та Тодонэз зузьылыса,
Вылӥ Луллэн паӵылало секыт кужыменыз.
Музъем шарлэн шокаменыз нош тупаса,
Берыктыны ваньзэ тыршо мон дурыныз.